Lieve allemaal,

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Er gebeurd zoveel, dat elke keer als er een verhaaltje af is ik toch nog de helft vergeten ben. We houden het dus maar op een globale indruk!

Alles gaat hier goed. Ik heb nog geen last van heimwee maar het wordt wel af en toe wat moeilijker als ik een avondje alleen zit ofzo.. dan mis ik toch wel het makkelijke afspreken, op de fiets springen en naar mijn vriendjes en vriendinnetjes. Maar ik barst nog niet in huilen uit. Haha. Ik hoop dat het jullie ook goed afgaat zonder mij ;-).

En zien, sinds een week woon ik met de opa en oma in hetzelfde huis. In mijn vorige verhaal schreef ik dat ik niet wist hoe het zou gaan als de ouders in Amerika zouden zitten. Maar gelukkig zijn de opa en oma hier ingetrokken. Dat betekend voor mij, alleen maar IJslands praten. Wat echt super goed gaat en heel leuk is!! Voel me nu een echte IJslander. In het begin durfde ik niet veel te zeggen omdat ik toch nog mega veel fouten maak, maar nu moet ik wel omdat we anders helemaal niets van elkaar snappen. We wonen nu 1 week samen en het is heel gezellig. Het zijn echte verwen grootouders, we eten allemaal lekkere dingen en het gaat heerlijk relax. Ik ben minder druk met werken dan ik dacht want hoe vroeg ik ook opsta, 6uur, 7uur of 11uur. Oma heeft al mijn 'klusjes' al gedaan. Ik heb haar al verteld dat ik het niet erg vind om te doen, maar ze blijft herhalen dat ik nu vrije tijd heb! Dus ik spreek lekker veel af met vriendinnen.

Mijn vriendinnengroepje bestaat nu al uit 5 meiden! Dus dat gaat vooruit. Via school heb ik er een heleboel leren kennen en nu we ons diploma hebben van cursus 1 (Foto volgt) hebben we 2 weken vakantie en dan beginnen we met cursus 2. kortom, ik spreek straks vloeiend IJslands.

Met Isak gaat het super, hij is helemaal weg van me! Ik moet alles doen, van dvd aanzetten tot meespelen, naast hem zitten met eten.. het is echt een schatje!! Ik vind het ook heel leuk dat pap en mam hem nu op skype gezien hebben, want dan komt ie me lekker knuffelen en My name is Isak zeggen :-).

Verder ga ik regelmatig naar Kringlan en Smáralind om te shoppen, heb ik gisteren weer een verjaardag gehad. En mocht ik met Isak naar zijn zwemles.

Dat gaat hier iets anders dan in Nederland. Het lijkt namelijk heel erg op het babyzwemmen. Moeder of vader gaan samen met het kind het water in. In mijn geval au pair. En de juf verteld wat we gaan doen en dan zwem je samen. Heel erg grappig en gezellig maar ik weet niet of ze ook echt super goed leren zwemmen. In iedergeval wel hoe ze moeten drijven en spelen ;-). Volgende zaterdag mag ik weer!!

Ik ga hier ook regelmatig naar de bioscoop want al is het aanbod van films misschien 10 per bioscoop, ze hebben in deze stad wel 4!! Bioscopen. Een stuk beter dan in NL dus. Ik kan hier fietsend en met de auto lekker een avondje film kijken. Dat is dan ook heel vaak het uitgaan. Mede omdat je hier voor alles 20 moet zijn, en ik nog lekker 19 ben. Nou lukt het wel om binnen te komen als je gewoon engels begint te praten, dan denken ze how, wat moet ik nu zeggen. En dan ben je binnen. Maar ik moet of met de bus, taxi of zelf rijden. Tenzij ik bij een vriendin kan blijven slapen. Dus echt goed uit tot diep in de nacht ben ik nog niet geweest.

Gisteravond ging ik naar een feestje, en toen ik terug ging rijden naar huis stapten Johanna (uit finland) en ik naar buiten en we glijden meteen uit. Toen werd ik natuurlijk al zenuwachtig want ja ik moest nog rijden. (alles is goed gegaan, want ik ben nu thuis dit aan het typen, maar eng was het wel)

Alles is hier heuvel op heuvel af. En als je dan naar beneden moet en je remt wel een beetje bij, maar niet teveel want dan slip je ervandoor is het stukje van 10 minuten opeens een halfuur. Ik heb niet harder dan 30 gereden en bij elke bocht voelde je de auto de andere kant opgaan. Maar ik bleef rustig ademhalen en Johanna bleef kletsen over van alles en niets zodat we allebei rustig bleven. Toen Johanna thuis afgeleverd, en toen moest ik alleen verder. Het was inmiddels kwart voor 2 (nacht) en pittig donker. Ze doen hier niet zo erg aan lantarenpalen. Dus ik kon niet goed zien waar het nou glad was. Dus ik maar kinderliedjes opgezet en heel rustig gereden. Toen ik eindelijk thuis was heb ik nog een kwartier nagetrillt. Nu denken jullie waarschijnlijk, wat een aansteller. Maar het is zo eng als je niet goed de weg kan zien en je gaat dan opeens glijden, uiteraard de kant op waar je niet heen wil. NEEM ALLEMAAL EEN SLIPCURSUS!!
natuurlijk hebben we hier goede winterbanden, maar die zitten er nog niet op, nog lang geen winter natuurlijk. En in de wet is het hier ook heel raar. Het is eigenijk verboden om spijkerbanden te gebruiken omdat het slecht is voor de weg. Maar als je een ongeluk krijgt vergoed de verzekering niets als je geen spijkerbanden om had. Beetje apart vind je ook niet..

Behalve dit enge avontuur, vind ik het hier nog steeds leuk hoor!

Ik zal even wat foto's toevoegen om mijn verhaaltje te illustreren.

Ik ben heel blij met jullie reacties hoor!!

Een mega dikke kus vanuit IJsland.

<3 Martine

neem me alstublief mijn fouten niet kwalijk :) ik doe het niet expres.